Kleintje Lizzy
INHOUD van DEZE SITE
Réunie GINN 2009
OSS oktober '09 GINN
Amersfoort 2010 GINN
Tien kattenvriendjes
Remy en Sjakie
Noppes en Mufasa
De regenboogbrug
Afscheids gedichten
Etiquette van de kat
Egypte is toppie....
Lizzy op vakantie
Lizzy in de POL 2009
LIZZY IN SCHOONDIJKE
CURACAO BREEZES 2009
Carribean fotoalbums
Animaties + plaatjes
Email + onze banner
PSP eigen creaties
BANNERS-LINKEN
HYVES van Tinesjuh
Plaatjes voor hyves
GRATIS ecard sturen
Onze eigen toplijst
Winkeltje van LIZZY
Ons laatste nieuws..
Stiekum gluren.....
Gastenboek

 

 

 

 

 

Drie jaar zijn we elkaar trouw gebleven,
Heb je mij alle vriendschap gegeven
Ik ben jou nooit vergeten
Ook niet op een donkere dag met mist en regen
Voor die trouw hebben wij geen beloning gekregen
Jij bent nu weg voorgoed uit mijn leven
Ik weet, je kan niet eeuwig bestaan
Maar zo vlug, bij mij zal het nooit vergaan
Wat ik voor je voelde zal niemand weten
Ik kreeg je hart, je trouw en je vriendschap
Er is maar één troost: je bent zachtjes heengegaan.


 

je spullen heb ik opgruimd
met tranen in mijn ogen
het viel mij vreselijk zwaar
zullen die tranen ooit nog drogen?

'k heb verdriet om jou
mijn allerliefste kameraad
en kijk steeds weer naar die plek
waar jouw mand nu niet meer staat

zal dit minder worden?
zal 't ooit weer beter gaan?
zal 't verdriet ooit slijten?
kan ik 't zonder jou wel aan?

men zegt dat het inderdaad
wat minder pijn gaat doen...
maar 't gemis zal eeuwig blijven...
daar kan ik niets aan doen

'k zal je nooit vergeten
jij maakte mij vrolijk en blij
dat neemt niemand ons nog af...
want jij, jij hoorde echt bij mij!

  

 





Aan de voet van de heuvel, dicht bij de bosrand,
ligt een weelderig en sappig groen grasland.
Hier spelen en rusten onze dierbare vrienden,
nadat ze tijdens hun leven ons dienden.
En hier bij die mooie regenboog brug,
vinden ze hun rust en gezondheid weer terug.
Ze ravotten in het gras, zonder pijn of verdriet,
en spelen tot er één z'n baasje weer ziet.
Dan springt hij op, en spitst zijn oren,
deze vriendschap ging nooit verloren.
Ze begroeten elkaar met eindeloze kussen,
Hier komt echt niemand ooit meer tussen.
Eindelijk hebben ze elkaar weer terug
en tezamen gaan ze over de regenboog brug

 

  Aan de hemel verrijzen sterren

Al het leven is slechts te leen

Niemand zei dat het blijvend was

 Maar waar jij ook ben

Waar ik ook ben

Voor altijd samen

In ons hart, en

Iemand zei mij

dat dit blijvend is.

 

 

Als ik eens broos en zwak zal zijn,
en niet meer slapen kan van pijn,
Doe dan wat nodig is, want och,
die laatste strijd verliest men toch...

Ik weet dat het je droef zal maken,
dwing toch jezelf niet te verzaken,
Dan, meer dan enig andere dag,
blijkt wat jouw liefde echt vermag

Wij hadden het jaren samen goed,
heb dan voor mij die laatste moed
Jij wilt toch ook dat ik niet lijd?
Laat mij dus gaan te rechter tijd.

Breng mij naar waar men hulp mij biedt,
één bede slechts, verlaat mij niet!
Houd mij zacht pratend tegen je aan,
totdat mijn ogen breken gaan...

Je weet, al is het later pas,
dat dit heus voor mijn bestwil was

Al gaf mijn staart een laatste groet,
ik lijd niet meer, en dat is goed
Treur niet omdat het lot bewerkt,
dat jij, juist jij, mijn tijd beperkt

Wij waren lang elkaar zo na,
laat dat je troost zijn als ik ga.....

 

Als tranen een trap konden bouwen
en herinneringen een brug
dan klommen we hoog de hemel in
en brachten je mee terug
als sterren konden spreken
als sterren konden zien
zou je dan vanavond heel even willen zwaaien
en twinkelen als een groet
zodat wij hier beneden weten
hoe het zonder jou verder moet

 

  

Hoeveel ik ook hield van het leven dat we hadden en alles wat we deden,
Ik was zo ontzettend moe en wist dat mijn tijd op aarde aan het vervagen was.
Ik zag toen een buitengewoon beeld van een zorgenvrije plaats,
waar iedereen elkaar weer kan ontmoeten voor eeuwig.

Ik zag de prachtigste Regenboog en aan de andere kant daarvan
waren mooie, rijke weiden groen en uitgestrekt!
Je kan rennen door de weiden zo ver als je oog kan zien
Er zijn honden van elk soort, zo gezond als een hond maar kan zijn!
Mijn eigen oude lichaam was jong en genezen.
Ik wilde samen met hen gaan rennen, maar ik had nog iets te doen.

Ik wilde je een bemoediging geven en je vertellen dat het goed met mij is.
Dat deze plek werkelijk fantastisch is,
toen een schitterende gloed zich een weg baande door de nacht.
Het was de gloed van vele heldere, sterk en krachtige brandende kaarsen
En toen wist ik dat het jouw liefde bevatte in de schitterende gouden schaduwen.

Want al zijn we dan niet samen zoals we dat gewend waren,
we zijn nog steeds verbonden door een koord dat niemand kan zien.
Dus steeds als je het nodig hebt me te vinden, we zijn nooit ver van elkaar verwijderd
Als je zoekt achter de Regenboog en luistert met je hart

 

 

 Aan de andere kant van de hemel is een plek die de Regenboogbrug genoemd wordt
Als er een dier dood gaat waar heel veel van gehouden werd door iemand hier op aarde,
dan gaat dit dier naar de Regenboogbrug

Daar zijn weides en heuvels voor al onze speciale vriendjes 
zodat ze samen kunnen rennen en spelen

Er is daar voldoende eten, water en zonneschijn, onze vriendjes 
hebben het daar lekker warm en hebben het goed daar

Al de dieren die oud en ziek waren worden weer gezond en sterk, 
zij die pijn hadden en verminkt waren worden weer helemaal gezond en sterk, 
net zoals we ze herinneren in onze dromen over de voorbijgegane tijd

Ze rennen en spelen allemaal samen, maar de dag zal komen 
waarop er 1 stopt en in de verte kijkt  Zijn heldere ogen kijken aandachtig, 
zijn verlangen
vliegt bijna over het groene gras, zijn pootjes gaan sneller en sneller en sneller

Hij heeft jou gezien en als hij jou in de armen vliegt en jullie 
elkaar innig knuffelen zijn jullie weer voor altijd samen 

 Tranen van geluk vallen op je gezicht en je handen strelen het geliefde hoofdje,
 dan kijk je weer in de vertrouwde ogen van jouw huisdier, die zolang 
uit je leven is geweest maar nooit uit je hart is geweest...
 

 Woorden van troost zijn snel gegeven
Over de tijd die alle wonden heelt
Maar weten zij wat wij hebben gedeelt??
Echte vriendschap, zo zeldzaam in het leven!!!

 

 

Als ik straks oud ben, ziek en zwak, en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan.....
de laatste goede daad.

Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....
wat jij liet doen, deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, ....huil nu niet.

 Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.

 

Dank je wel voor de tijd,
dank je wel lieve meid...
Voor de tijd je met mij hebt doorgebracht,
voor iedere dag en bijzondere nacht.

Dank je wel dat je er altijd voor me was.
Dank je wel voor je aanwezigheid,
ook al kwam dat niet altijd van pas
Nu pas is dat besef het grootst, maar helaas te laat...
geen moment meer dat je heerlijk in de weg staat.

Dank je wel voor jouw houden van,
zo onvoorwaardelijk zoals alleen jij dat kan.
Nooit meer jouw pootjes om mij heen,
geen lieve kusjes en kopjes tegen mijn been

Dank je wel lief kattenkind...
dankbaar ben ik dat ik jou heb bemind.
In mijn hart zal jouw liefde en koppie altijd aanwezig zijn,
maar helaas doet jouw afwezigheid zo'n  vreselijke pijn.
  

Zwijgzaam lopen we tussen de bomen
En kijken droevig om ons heen
Hoe vaak zijn we hier niet gekomen
Maar voor het eerst, nu alleen.

We zijn dankbaar voor de tijd
Dat je bij ons hebt mogen zijn
Het onvermijdelijke afscheid
Verscheurt ons hart en doet zo’n pijn.

Na vijftien jaar kwamen de zorgen
Je kon niet meer lopen, gaan of staan
Zodat we besloten op een morgen
Dat dit zo niet verder kon gaan.

We zullen altijd aan je denken
Je wijsheid, kracht en geduld
De warmte die je deed schenken
En waarmee je onze harten hebt gevuld

 

 

 

 

Mijn Herinnering

Een lege plek.
Een groot gemis.
Een fijne herinnering is al wat er nog is.
Waar ben je nu vraag ik me af.
Ik voel nog de liefde die jij me gaf.
Jou te kennen vond ik heel fijn.
Jou los te moeten laten doet heel veel pijn.
Ik zal je missen in dit leven.
En voor altijd om je blijven geven.

 

 

 

 hey, kleine meid
waar ben je nou?
ben jij nu echt hierboven?
hey kleine meid
ik mis jou zo
ik kan 't nog steeds niet geloven...

hey kleine meid
hoe is 't daar?
kijk jij nu werkelijk op ons neer?
hey kleine meid
ik mis jou zo
het doet zo vreselijk zeer...

hey, kleine meid
ik hoop nu zo
dat jij verlost bent van de pijn
hey, kleine meid
ik mis jou zo...
konden wij maar weer samen zijn...

 

 

 

 

 

 

Jij was alles voor mij
jij hoorde er altijd bij
ook al had je veel pijn
je wou nog steeds bij mij zijn
maar ik kan het niet meer aanzien
dat doet me zo"n pijn
je lichaam heeft het opgegeven
zo kon je niet meer verder leven
13 jaar was je bij mij
maar nu laat ik je vrij
het deed pijn om je te laten gaan
maar je blijft voor altijd in mijn hart bestaan.
geen pijn meer voor jou
ik moest je wel laten gaan omdat ik van je hou

 

 

 Trouwe honden ogen
keken mij smekend aan
ik wilde niet maar ik moest je laten gaan.
Je was mijn troost bij groot verdriet,
maar gelukkig besefte jij dat niet.
Je was ook lief, en heel trouw,
je gaf veel liefde, ik hield van jou
een leven lang heb ik van je gehouwen,
dat ik je genomen hebt ,
heeft mij nooit kunnen berouwen.
Nu ben je er niet meer,
maar ik denk nog keer op keer,
aan jou.
vergeet niet dat ik nog steeds, heel veel van je hou.

 

 

 

Nooit meer opgewacht worden door jou,
de hond waar ik zoveel van hou.
Nooit meer een kwispelende staart,
de hond met zo'n lieve aard.
Nooit meer tegen mij aan springen,
de hond met van die gekke dingen.
Nooit meer in mijn handen bijten,
ze zeggen dat het moet slijten.
Nooit meer buiten op de galerij,
je zat altijd bij de buurvrouw en mij.
Nooit meer zal ik jou vergeten,
ik kijk naar de lege bak van je eten.
Je was voor mij zo uniek,
toch werd je weer zo ziek.
Je had veel pijn en leed,
wat mij het meest pijn in mijn hart deed.
Nu ben je daarvan verlost,
maar het heeft mij veel moeite gekost,
om afscheid van jou te nemen,
en die moeilijke beslissing te nemen.
Nu heb ik alleen hele mooie herrinneringen aan jou,
die ik heel mijn leven bij mij hou.
Oh wat is het leven soms hard,
 je houd altijd een speciale plek in mijn hart.

 


inmiddels is een jaar verstreken, wat een tijd,
dat jij bent gestorven lieve meid.
Ik staar naar je foto, je urntje met as,
en dan denk ik eraan, hoe mooi het was.
Er is geen hond op de wereld die jou kan vervangen,
toch kwam met de dag meer het verlangen,
om opnieuw weer een hondje aan te schaffen,
want ik mis de vriendschap...het wandelen...het blaffen!
Met jouw foto op zak ben ik naar een tentoonstelling gegaan,
daar trof ik een fokster, ze sprak me erg aan.
Het was een ontzettend aardige mevrouw,
en haar hondje, leek precies op jou!
Eindelijk had ik gevonden wat ik zocht,
en ik heb bij haar een lieve kleine York gekocht.
Op 7 maart is ze geboren, ze gaat Zaynah heten,
maar denk niet lieve meid, dat ik je ben vergeten.
In mei wordt ons huis haar nieuwe stekkie,
maar in mijn hart heb jij je eigen plekkie.
Het roept gemengde gevoelens bij me op,
heel veel vragen spelen door mijn kop.
"Een jaar na jou.....is het niet te vlug?"
Anderzijds besef ik: "Jij komt nooit terug!"
Ik hoop dat je vrede zult hebben met mijn besluit,
ik moest het kwijt , het moest er even uit.
Zaynah geeft me weer vreugde aan het leven,
en ik zal haar al mijn liefde geven.
Zij is de toekomst.... jij bent verleden,
en als je kijkt vanaf je wolkje naar beneden,
geef me dan een teken dat het goed zo is,
ondanks het feit dat ik je nog steeds mis

 


Liefde is dat kleine wolbaaltje, koddig en zwart-wit gekleurd,
Dat als het net bij je thuis is nog zo lekker naar haar moeder geurt.

Liefde is zien hoe jij, lief puppekind, je best doet om te leren hoe alles moet,
Soms weet, je het even niet meer, dat vertelt in ieder geval je heerlijke snoet.

Liefde is die grijzende puber, die in een dwaze bui boven op je springt,
M'n boze woorden komen niet, 't is de clown die je tot glimlachen dwingt.

Liefde is je grote vriend met haar zalige karakter, gul en immer spontaan,
En met haar grote wiebelkont, staat ze voor een knuffel altijd vooraan.

Liefde is je middelbare kameraad, met soms nog een dolle gang dwars door de tuin,
En als je wat zegt of met haar praat kijkt ze je aan met grote ogen ozo amandel-bruin.

Liefde is je oude veteraan, veel slapend, de botten en spieren al wat stijf en stram,
Die je nog steeds uitbundig begroet als je weer binnenkomt, alsof je nooit thuis kwam.

Liefde is ...
Weten, ik mag het niet langer laten duren, je hebt pijn, je lieve lijf kan niet meer:
Maar uit liefde voor jou, begeleid ik je naar 't einde, ook al doet het zo verschrikkelijk zeer!